Każdego dnia na świecie dochodzi do niezliczonych tragedii, o których często dowiadujemy się z mediów. Ale są takie historie, które mrożą krew w żyłach i na długo pozostają w pamięci. Jedna z nich właśnie obiegła brytyjskie, a teraz i polskie media. To opowieść o bezgranicznym ludzkim cierpieniu, która sprawia, że serce pęka na milion kawałków. Zrozumienie, jak do tego doszło i co można było zrobić, jest kluczowe, aby uchronić innych przed podobnym losem.
W ponury dzień 9 stycznia tego roku w miejscowości Skegness w hrabstwie Lincolnshire w Anglii dokonano makabrycznego odkrycia. W jednym z domów znaleziono ciała 60-letniego mężczyzny i jego 2-letniego synka. Bronsona Battersby’ego i jego ojca zastał w martwych ciałach po tym, jak nie widziano ich przez dwa tygodnie. Ta sytuacja wywołała lawinę pytań i żalu, a przy tym uruchomiła procedury wyjaśniające, które mają pomóc zrozumieć, jak doszło do tak strasznej tragedii.
Co wydarzyło się w domu w Skegness?
Szczegóły tej sprawy są wstrząsające. Według informacji, które przedostały się do opinii publicznej, rodzina odkryła, że dwuletni chłopiec zmarł z głodu, skulony obok ciała swojego ojca. Ojciec, Kenneth Battersby, zmarł prawdopodobnie na zawał serca, co według wstępnych ustaleń nastąpiło najpóźniej 29 grudnia. Przez kolejne dni, aż do odkrycia ciał, które nastąpiło 9 stycznia, mały Bronsonek był sam w domu. Brak jedzenia i towarzystwa w tak wczesnym wieku musiało być dla niego niewyobrażalnym koszmarem.
Szczegółowe ustalenia śledztwa
Linkolnszyrska rada hrabstwa wszczęła dochodzenie w sprawie śmierci malucha. Bronsonek był uznawany za dziecko wymagające szczególnej opieki, a pracownicy służb społecznych odwiedzali rodzinę co najmniej raz w miesiącu. Jak wynika z ustaleń, ostatni kontakt z ojcem dziecka miał miejsce 27 grudnia. Dwa dni później, 2 stycznia, pracownica socjalna odwiedziła dom, ale nie otrzymała żadnej odpowiedzi. Poszukiwania alternatywnych miejsc pobytu dziecka nie przyniosły rezultatu, dlatego sprawa została zgłoszona policji.
Ciała ojca i syna odnaleziono dopiero po kilku dniach, kiedy pracownica socjalna, korzystając z klucza posiadacza domu, zdołała wejść do środka. Szok i niedowierzanie towarzyszyły tej wizycie.
Rodzinny rozpacz: „Nie mogłam go przytulić”
Matka chłopca, 43-letnia Sarah Piesse, opowiedziała mediom o swojej rozpaczy. Swojego syna widziała ostatni raz przed Bożym Narodzeniem, po kłótni z Kennethm. Okrutnym przeżyciem była dla niej wizja rozpoznania ciała synka. „Nie mogłam go wziąć, bo jego ciało było zbyt kruche. Mogłam go tylko dotknąć. Zostawiono go tam zbyt długo” – mówiła ze łzami w oczach.
Siostra Bronsona, Melanie Battersby, pożegnała go na Facebooku, pisząc: „Zasłużył na o wiele lepsze życie niż to. Kochamy Cię, Bronsonie, na zawsze będziesz moim braciszkiem. Chcę tylko pamiętać jego mały uśmiech i delikatną naturę.”
Według relacji sąsiadów, ostatni raz Bronsona widziano żywego w Wigilię, gdy machał do sąsiada z okna. Z nieoficjalnych informacji wynika, że Kenneth Battersby był osobą bezrobotną i cierpiał na chorobę serca, która znacząco się pogorszyła na kilka miesięcy przed śmiercią.
Co dalej?
Przyjaciel rodziny powiedział gazecie „The Sun”: „Mam złamane serce. Bronsonek zasłużył na znacznie więcej. Był takim kochanym, uroczym chłopcem. Znaleziono go skulonego u stóp Kennetha. Został pozostawiony w ciemności i musiał być bardzo przerażony i zdezorientowany”. Dodał, że chłopiec uwielbiał oglądać bajki na kanale „Cocomelon” na YouTube, uwielbiał wierszyki dla dzieci i zabawę swoim zestawem perkusyjnym.
Policja na razie wstrzymuje się od komentarzy. Heather Sandy, dyrektor wykonawczy służb opieki nad dziećmi w Lincolnshire, powiedziała: „To był tragiczny incydent i wspieramy rodzinę w tym trudnym czasie. Wspólnie z agencjami partnerskimi dokonujemy przeglądu tej sprawy, aby lepiej zrozumieć okoliczności, a także czekamy na wyniki postępowania koronera.”
Rzecznik policji Lincolnshire poinformował: „Policja została zawiadomiona o śmierci 60-letniego mężczyzny i 2-letniego dziecka w Skegness 9 stycznia około godziny 15:25. Przeprowadzono dochodzenie, a zgony nie są uważane za podejrzane. Dokładne działania zaangażowanych organizacji zostaną przeanalizowane w nadchodzącym przeglądzie, dlatego w tej chwili byłoby nieodpowiednie komentować dalej.”
Ta historia skłania do refleksji nad tym, jak ważne jest zwracanie uwagi na potrzeby osób bliskich, a także nad systemem pomocy społecznej. Czy można było zrobić coś inaczej, aby zapobiec tej tragedii? Jakie wnioski powinniśmy wyciągnąć z tej ponurej opowieści, aby chronić najmłodszych?
